| Profiel van Wiphawan$>Yo-Zaa<-Zhao Li Qin->Foto'sWeblogLijsten |  Extra  Help |
|
$>Yo-Zaa<-Zhao Li Qin->try your best>>Let's Go!! YOYO^^ 22 maart หวึ่งโอ้ยยย
รอบที่สี่แล้ว พี่น้องค้าบ
เบื่อแล้วนะเฟ้ย อัพสเปซทีไรเปนงี้แมร้งเรื่อย
ตอนนี้อีเจ้ก้ยังคงอยุ่เปนนางกวักเฝ้ามอ
ไม่ได้ไปไหนกะเขาเลย
บ้านก้ยังไมได้กลับ จนแม่วีนซะแว้ว
ถ้าจะไปก้คงเปนแค่ตอนไปส่งเพ่อนสาวขึ้นเครื่อง
ไม่ใช่ใคร อีออฟนั่นเอง
ส่งมันไปขาย เอ้ย ไปเรียนนะเอง
(ใครที่กล้าซื้อเมิง กรุขอมอบเหรียญกล้าหาญให้)
หุหุหุ
แล้วก้ได้กลับไปเปนเดกอีกครั้ง เพราะไปเที่ยวดรีมเวริลมา
ไปกันสี่พระหน่อ อีเจ้ สินดี้ นังผึ้ง นังแอล
ก้ไปแอ๊บหวานๆ แย่งเดกเล่นเครื่องเล่น
ทำเนียนต่อคิวเล่นโหมดดด
กรี๊ดกร๊าด สุดสวิงริงโก้ว
เล่นแมร้งทุกอย่าง อย่างละสองรอบ
คิดดุ ไปตั้งแต่เกือบสิบเอดโมง กว่าจะกลับปาไปเกือบทุ่ม
ฮะๆๆๆ ไมอ่ะ คุ้มๆ
แระยังมีเรื่องให้กระชุ่มกระชวยหัวใจด้วยนะ
เพราะตอนที่กำลังไปต่อคิวเล่นเครื่องเล่น
มีพนักงานเดินมาถามอีเจ้กะนังผึ้ง
ว่าอยุ่มออะไรแระคับ
อีเจ้ก้กรุ้มกริ่มอยุ่ในใจ พร้อมตอบไปว่า
ปีสี่และหนูเอ้ยยยย
โฮ๊ะๆๆๆ หน้าเดก
(ใครพุดว่าเดกมันหลอก เด๋วปั๊ดซัดเปรี้ยง)
......
..............
แล้วก้ได้ไปส่งอีแอลกะอีปุ้ยที่ช้างเอราวัณ
เพราะว่าพวกมันไปฝึกงานกัน
ไปถึง ก้ทักทายพวกพี่เขา
แอ๊บเนียนเปนเดกฝึกงาน
ได้เข้าฟรีโหมดด ไม่ต้องเสียค่าเข้าสักกะบาท
หุหุหุ ใหญ่เว้ยๆๆ
เหนเพื่อนๆมันใช้เวลาช่วงปิดเทอมอย่างมีประโยชน์
หันกลับมามองตัวเอง
นี่กรุกำลังทำอะไรอยุ่??
....
..........
เลยใช้ช่วงปิดที่แสนยาวนาน
ไปเรียนภาษาอังกฤษซะเลย
เปนภาษาอังกฤษเพื่อการบริการ
กะเอาไปใช้ฝึกงาน
เรียนเดี่ยวเลย เปรี้ยวๆ
ตอนนี้เรื่องที่เข้ามารบกวนใจดวงน้อยๆ
(เมิงจะลิเกไปไหน)
เหนจะมีเรื่องเดียว ก้เรื่องที่ฝึกงานหน่ะแหละ
ยังไม่รุ้ว่าจะเอาเยี่ยงไรดีเลย
เรวเปนบ้า แป็บๆจะปีสี่แล้ว
(กำลังคิดว่าอีเจ้แก่ใช่ไม๊??)
เด๋วก้จะจบ ไม่ต้องเปนเดกมหาลัยแล้ว
เส้าโครตเลย คิดถึงเพื่อนตาย
แต่ก้นะ ชีวิตคนเรายังต้องดำเนินต่อไป
สู้เขา!! โยโย่ โกฮาม่า!!
(เกี่ยวอะไรไหมหน่ะ)
ป.ล
- คิดถึงพวกเมิงเว้ยย กลับกันมาซักทททที
- เบื่ออยุ่มอเปนที่ซู้ดดดด
- อาจานขา ปล่อยหนุไปเถอะค้า
- รุ้นะว่ามีคนแอบอ่านสเปซอีเจ้อยุ่ เชอะ ชะนนนี
- ทำวันนี้ให้มีค่าที่สุด
- หนุยังชอบสีเขียวอยุเหมือนเดิมนะคะ ^^
25 januari ว่างWhere hav i been for ages??
จำไมได้ว่านานเท่าไหร่แระ ที่ไมได้เข้ามาสเปซ
ตอนแรกกะว่าจะเลิกเขียนแระ
แต่อยุ่ดีๆก้อยากเข้ามาอัพ
แปลกเนอะ?
ชีวิตตอนที่หายไปก็ไมได้มีอะไรต่างจากเดิมสักเท่าไหร่
เหมือนเดิมแทบจะทุกอย่าง
วันๆอยุ่กะแค่งานคณะ งานเอก
เพื่อนๆ แระก้เรื่องของชาวบ้าน
ยกเว้นเรื่องของตัวเอง!!
ตอนนี้ชีวิตโครตวุ่นวายเลย
การบ้านก้เยอะได้อีก
งานแปลหน่ะ สั่งกรุอยุ่ได้
กรุจะได้เสียกะดิกชันนารีอยุ่แล้ว
ปีหน้าก้จะปีสี่แล้ว ต้องเตรียมหาที่ฝึกงาน
ต้องปากกัดตีนถีบสุดๆ
เอาเว้ย อีกปีเดียว สุ้ๆคะน้องโย
ตอนนี้เรามีเมทแระนะคะพวกเทอ
ไม่ใช่ใครที่ไหน อีผึ้ง กุเกิ้ล นี่เอง
หุหุ
อ่อ
เมื่อวันก่อนโน้นนน
ไปดูละครถาปัตมาคะ
เรื่อง หักหนอกอูฐ
(ไม่เหนเข้าใจว่าทำไมมันถึงชื่อเรื่องนี้)
ก็ดี..ไปกันตอนวันเกิดอีปุ้ย
เลยซัดส่งMeddy love ให้มันซะเลย
เอากันตรงหน้าอาคารก่อนดุละครเลย
อายมะคะ หุหุ
ไม่รุ้ว่าจะเขียนอะไรแหะ
ตอนนี้ขี้เกียจโครตเลย
โอ้ยย ทำไงดีถึงจะหาย
เหงาโว้ย
เหงาจายยย
....
.......
............
กั่กๆๆๆๆๆ
จะมีอะไรเน่าไปกว่านี้ม้ายเนี่ย
ป.ล.
ก็อยากจะมองฟ้าที่กว้างใหญ่
อยากไปเที่ยวแย่แล้วค่า
กรุโง่สุดแระ สรุป
ตรุษจีนนครสวรรค์ แห่วันไหนแน่คะ
อยากไปนะคะเนี่ย
หนูชอบสีเขียวคะ ^^
06 april ทรัพย์จางเฮ้..
หายหน้าหายตาไปนานมากมาย
กลับมาแว้วเน้อ อุอิ
ตอนนี้ข้าพเจ้าอยุ่มอแล้วท่านผู้อ่านที่รัก
เนื่องจากว่าเมื่อวันที่ ยี่สิบเก้าไปอบรมมา
อ่ะๆ อยากรุ้สิว่าอบรมไร
ก็เปนอบรมผู้นำนิสิตของคณะอ่ะนะ
ก็ไปอบรมกันที่ ไพรพิมาน เขาค้อ
ก็ไปอยุ่กันสามวันสองคืน
ตอนกลางวันก็มีการเตรียมโปรเจคงาน
ฟังวิทยากรมาพูดให้ความรุ้
ก็หนุกหนานกันไปตามประสา
พอตอนเยน
มีให้เข้าฐานต่างๆมากมาย
เหมือนกรุได้กลับไปเปนลูกเสือเนตรนารีอีกครั้ง
เพราะแต่ละฐานนี่ทรมานใจคน(ใกล้)แก่มาก
ไหนจะ ไต่เชือกข้ามแม่น้ำ
แระก็นั่งชิงช้าโหนสริงข้ามแม่น้ำ
กรุหัวใจจะวาย กรี๊ดสุดริดสุดเดช
กลางคืนก็บริหารสมอง คิดเลขกานปายย
ป๊อก กันสนั่น เจ้าฮะ เน่า กร้ากกก
ขากลับก็แวะซื้อของฝากกัน
รถตุ้ลงทีเดียวสี่คัน
คนขายยิ้มแก้มปริเลย หะๆ
แล้วก็ไปแวะไหว้พระกันที่วัดพระธาตุไรสักอย่าง
จำชื่อไมได้แหะกรุ
แล้วก็เดินทางกลับถึงมหาลัยประมานสี่โมงเยนกว่าๆ
พอไปอบรมมาเสดก็ประชุมต่อ
ณ ขณะนี้เลยยังไมได้กลับ้านเลยค่ะ
เด๋ววันที่แปดก็ประชุมอีก
เลยว่าจะกลับบ้านวันที่สิบ ดีไม๊ค่ะ?
ช่วงอยุ่มอนี่ก็..ไร้สาระไปวันๆ
ไปช๊อปกะเหล่าคุนพี่ๆ หมดทรัพไปหลายแสน
หมดตูดแระค่ะกรุ ทำไงดี
จะต้องเกบตังไปเที่ยวนะ
ม่ายยๆๆ ทะเลรอช้านอยุ่ อย่าเพิ่งหมด
แระเราก็แพลนกันไว้ว่าจะกลับไปเปนเดกกัน
ก็คิดว่าอยากจะไปดรีมเวริลกานด้วยหล่ะ
อุอิ นัดกะพี่เจม พี่ต้น แระอีปุ้ยไว้
คุยกานเปนเรื่องเปนราว แต่ตังไม่มี -- --
ตอนนี้เปนช่วงอยากหาตังไปเที่ยว
กำลังคิดกะพี่ๆเพื่อนๆว่า
จะเอาเสื้อผ้าเครื่องประดับเก่าๆไปขาย
แต่ก็ยังไมได้ทำซะที กลับไปบ้านคราวนี้
จะกลับไปขนมาขายให้โหมดด หึหึ
เหนื่อย อ่อนล้า และ ท้อแท้
เบื่อกับอารมของตนเอง
เบื่อกับความคิดของตนเอง
เมื่อไหร่ที่มันจะดีขึ้น
ฉันต้องเริ่มต้นใหม่อีกกี่ครั้ง
เมือ่ไหร่..มันถึงจะจบสิ้นสักที
จากวันนี้ ฉันต้องนับหนึ่งอีกครั้ง
...
.......
............
18 maart อยู่บ้านครั้งที่สองแระ สำหรับการมาอัพสเปซ
หืม.....กรุเซงโว้ย
ใจเยนค่ะใจเยน
อ่ะ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะค๊ะ -- --
ตอนนี้กรุอยุ่บ้านแระค้า
กลับมาได้ครบอาทิตแระแหละ
วงจรชีวิตอยุ่บ้านก็น่าเบื่อมั่กๆ
ม่ะเมรายทามเลยวันๆ
ตื่นมาเล่นคอมกินข้าวอาบน้ำ
จะดีหน่อยก็ตรงที่อยุ่บ้านมีแอร์
อยุ่มอร้อนตับแตก
กรุเริ่มจะรับไม่ได้กะอากาศที่มันทวีความร้อนทุกวันๆ
เมือ่ไหร่เมืองไทยจะหิมะตกซะที?
เมื่อวันก่อนพานังโอไปสมัครสอบมอสี่ที่สตรีมา
ตอนแรกป๊าบอกว่าจะพามันไป แต่ดันติดงานเลยไปไม่ได้ ชิ
ช้านก็เลยต้องพามันไปสมัครเอง โอเค ไปก็ไป
ตอนขาไป ก็ด้วยความอยากได้ความแปลกใหม่
เลยตัดสินใจนั่งรถไฟไปกัน
ดีนะนั่งรถไฟ ถูกว่ารถเมอีก แถมคนก็ไม่อึดอัด
พอไปถึงโรงเรียน เหนคนต่อคิวกันเยอะมากก
กรุก็บ่นด้วยเสียงอันดังว่า
โหย แบบนี้ห้าโมงเยนเมิงจะเส้ดไม๊?
พอเดินเข้าไปก็เลยรุ้ว่า มานเปนแถวของเดกมอหนึ่ง
หน้าแตกสิกรุ แหกปากซะแมร้งดัง
พอเดินไปส่งมันแถวสมัครก็ไปหาอาจาน
แล้วก็ไปเม้าๆๆ แระก็ไปเจอนอแนนอีก ก็เม้าๆๆ
สรุปว่าประโยชน์ที่ได้รับวันนั้นคือ การได้เม้านั่นเอง
พอสมัครเสดก็ไปบิกซีต่อ
แล้วก็โทหานังเบียง แระก้ไปกินเคกาน
แระก็เม้าๆ แระก้กลับบ้านโดยสวัสดิภาพ
เด๋ววันที่ยี่สิบหกก็ต้องกลับมอแระอ่ะนะ
เพราะต้องไปประชุม แระก็เตรียมตัวไปเข้าค่ายอบรมของคณะ
ก็ดีเหมียนกาน อยุ่บ้านเบื่ออย่างมหาศาล
กลับไปมอกรี๊ดกร๊าดกะเพื่อนๆดีกว่า
วันนี้ฉันตาสว่าง
มองอะไรหลายๆได้ชัดเจนขึ้น
ฉัน..จะเลิกตามเทอแล้ว
เบื่อกะการทำอะไร...แล้วกลายเปนไร้ประโยช 16 februari นิสิตอ่า กลับมาแว้ว หายไปนานมากๆ
ก็ที่หายๆไปอ่ะ มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายในชีวิตเล้ย
เอาเรื่องแรกเลยแระกันนะ
เรื่องนี้มานเป็นฟามภูมิใจเว้ย
คือว่า อะฮึ่ม..
ช้าพเจ้า นางสาววิภาวรรณ ได้เป็นนิสิตดีเด่น
ด้านกิจกรรมเสริมหลักสูตร ประจำปี ๒๕๔๘ ค่า
พร้อมด้วยเกียรติบัตร และเข็มประจำคณะ
น่าประทับใจไหมหล่ะค้า สิ่งที่ช้านทาม มานบังเกิดผลแล้ว
หุหุหุ
เมื่อเสาอาทิตที่ผ่านมาก็ไปเข้าค่ายมาด้วยค่า
เปนค่ายของเดกโรงเรียนเฉลิมขวัญสตรี เอกภาษาจีนและญี่ปุ่น
แล้วเขาเลยมาขอนิสิตจากมหาวิทยาลัยนเรศวรไปเป็นวิทยากร
เราก็ไปกะเขาด้วย สนุกสนานกันดีค่า สันทนาการกันสุดเหวี่ยง
ก็ไปกันที่ แอดแวนเจอร์ รีสอร์ท อ. พรหมพิราม
รีสอรทก็ดีนะ แต่มันกำลังพัฒนาไง เลยยังไม่ค่อยลงตัว
นี่ก็เปนบรรยากาศภายในห้องนอนของพวกเรานะค่ะ
ภายในห้องน้ำ (รูปไม่ค่อยชัดเลยหว่ะ แต่ขี้เกียจปรับ )
คือสเปซหน้านี้ขอเน้นรูปไงค่ะ ประมานว่า มันพูดไรไม่ออก
ต้องให้เหนกับตา จะได้รู้ว่า มานสนุกแค่หนายย
แล้วคือมันก็จะมีฐานต่างๆด้วยไง ดิช้าน อยู่ฐานแต่งหน้างิ้วค่า
กรุบกริบเลยสิกรุ มั่วสุดริดเล้ยพวกเมิงง
คือที่จิงกุก็อยากจะเอาตอนแต่งหน้าเสดมาลงอ่ะนะ
แต่กัวน้องคนแต่งจะได้รับความเสียหาย
เกิดอาการไม่กล้าไปเดินตลาด เพราะกัวโดนเปลือกทุเรียน
หรือมีคนซุบซิบนินทา อันนี้ก็ขอให้ใช้วิจารณญาณในการชมกันด้วย
อันนี้แต่งกายด้วยชุดจีน เปนครอบครัวเลยค้า
กรุเปนแม่นางฉางเอ๋อ ( ใครไม่รุ้เหมือนกัน อันนี้เขาบอกมาอีกที )
แต่งเฉยๆด้วย ไม่ได้เล่นละครหรือแสดงอะไรทั้งนั้น
อันนี้เปนความอยากส่วนบุคคล แต่งเสดเดินรอบค่ายเลยค้า
ไม่หวั่นะไรทั้งสิ้น ฮะๆๆ ไฮโซไหมกรุ
ไปกันแค่เสา-อาทิต สองวันพอขำๆ กันน้องเบื่อ
แล้วก็เดินทางกลับหอโดยสวัสดิภาพและน่ารัก
ช่วงนี้ใกล้สอบแระอ่า เซงๆๆๆ
อ่านหนังสือหรือยัง?
ไม่เลยค่ะ
พร้อมไหม?
ไม่สักนิด
ผ่านไหม?
อานนี้แล้วแต่สติปัญญาที่มีสั่งสมอยู่น้อยนิด
เฮ้อ..
ไอ้อ่านหนังสือเฉยๆก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องอยู่แระ
นี่ยังจะมีเรื่องมาให้คิดปวดหัวมากมายอีก
ทำไม?
เรื่องบางอย่างมันยากที่จะเข้าใจแบบนี้
แล้วเมื่อไหร่ฉันจะเข้าถึงมันได้สักที
อยากรู้จิง..ว่ายังเหมือนเดิมอยู่ไหม?
11 januari สดใสกลับมาแล้ว หายไปนานมากๆเลย
ก็อย่างว่าอ่ะนะ สอบอะไรนักหนาก็ไม่รุ้
เปนเรื่องที่น่าเบื่อมากมาย ที่ต้องมารู้คะแนนอีกด้วย
เหอะๆ รู้คะแนนนทีลมแทบจับแหนะ
แต่ไม่เปนไร ในเมื่อมันผ่านไปแล้ว ไว้เอาใหม่แระกันเนอะ
เนื่องจากไม่ได้เขียนมานาน เลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรไปบ้าง
เลยเอาแค่ช่วงอาทิตที่ผ่านมาไม่นานมานี้แล้วกัน
อืม....
เอาเปนชีวิตช่วงนี้ละกาน ก็ดีนะ สนุกสนานดี
เพราะตอนนี้มันใกล้วันตรุษจีนแล้วไง
ที่เอกก็เลยต้องมีจัดงานกันหน่อย
ตอนนี้ก็เตรียมอุปกรณ์ แล้วก็เตรียมสถานที่กันอยู่
วุ่นวายน่าดู แต่กสนุกดีนะ เฮฮาดี
ไปทำกันเกือบอาทิตแล้วหล่ะ
ส่วนคอนเซปงานก็จะเป็นคอบเซปโรงงิ้วหล่ะ
ไม่รู้จะออกมาเปนยังไงเหมือนกัน
อยากให้ออกมาดีเหมือนกันนะ
จะได้เปนการพิสูจฝีมือเดกปีสองให้พี่ปีสามได้ประจักษ์
เออ....
ลืมเล่าไปอีกเรื่องนึงด้วย
ตอนนี้อ่ะ ที่มหาลัยมีนักศึกษาจากเกาหลีมาอยู่ที่มหาลัยเตมเลย
แล้วพวกเราก็ต้องคอยดูแลพวกเขา
ก็มีคนนึงที่โชคเปนคนรับผิดชอบ
ก็เฮฮากันไป นี่ขนาดเราไมได้เรียนเกาหลีกะมันนะเนี่ยะ
ยังต้องไปช่วยมันดูแล เปนเพื่อนคุย
แอบเหนื่อย แต่ขอบอก ช่วงนี้แอบเก่งอังกิดหว่ะ
เนื่องจากช้านพูดเกาหลีกะมันไม่รู้เรื่อง
ก็เลยต้องสปีคสโปคอังกิดกะมัน
แล้วคือคนเกาหลีกใช่ว่าจะเก่งอังกิด สำเนียงฟังก็ยาก
เนี่ยะ แล้วจะบอกว่ากรุไม่เก่งอังกิดได้ไง
ในเมื่อต้องอธิบายอะไรหลายๆอย่างให้มันเข้าใจได้
ฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ช่วงนี้..เริ่มรู้สึกดีขึ้นกับอะไรหลายๆอย่าง
เริ่มรู้ว่า บางทีเราก็ต้องหัดหาความสุขใส่ตัวบ้าง
ไม่รู้จะเส้ากับเรื่องไม่เปนเรื่องไปอีกทำไม
ในเมื่อเส้าไป คิดมากไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา
ดีเหมือนกันนะ รู้สึกเปนอิสระดี
ปลดปล่อยอะไรไปซะบ้าง เผื่อสิ่งใหม่ๆจะได้เข้ามา
" ตั้งแต่นี้ไป ชีวิตของฉัน จะเริ่มต้นใหม่ด้วยความสดใส
ถึงแม้วันนี้ของฉันจะไม่มีเทอก็ตาม "
26 december รอกลับมาแว้ว หลังจากหายหน้าหายตากันไปนาน
เมื่ออาทิตที่ผ่านมานี่ก็เพิ่งกลับบ้านมา
เนื่องด้วยเมื่ออาทิตที่แล้วสอบในตรางเสดวันพุธ ก็เลยรีบตรงดิ่งกลับบ้านเลย เพราะไม่รู้จะอยู่มอไปทำไม กลับไปถึงก็ไม่ได้ทำไร วงจรชีวิตตอนอยู่บ้านเปนอะไรที่ซ้ำซากจำเจมาก
เริ่มด้วยตื่นนอนมา ก็กินข้าวเช้ารวบกะข้าวกลางวัน
พอกินข้าวเสดก็อาบน้ำ หลังจากอาบเสดก็นั่งเล่นคอมท้างวัน พอตอนเยนก็พาหมาออกไปเที่ยวข้างนอก แล้วหลังจากนั้น ก็นั่งดูละครไป แล้วก็เล่นคอมไปด้วยจนดึกดื่น ง่วงก็นอน เปนแบบนี้ตลอดสี่ห้าวันที่กลับไป แต่เราก็เลือกที่จะกลับบ้านมากกว่าอยู่มอคนเดียว กลับไปคราวนี้ไปเยี่ยมหลาน(น้องซีน)ตามที่บอกไว้เมื่อคราวที่แล้วด้วย
ก็ดี..ไปถึงก็ไปนั่งจ้องหลานตั้งนาน มือเลก จมูกก็เลก เท้าก็เลก น่ารักดีอ่า เหนแล้วอยากฟัดมากมาย แต่ไม่ได้อ่ะนะ โดนพี่สาวตบหัวหลุดแน่กรู แต่เดกก็งี้อ่ะ หน้าตาคล้ายๆกานหมด เลยไม่รู้ว่าเหมือนพี่สาวหรือพี่เขยกานแน่ เด๋ววันพฤหัสที่จะถึงนี้ก็จะกลับบ้านอีกแว้วแหละ เพราะว่าเปนวันปีใหม่ไง ก็ต้องนะ...ทำตัวเปนเดกดีหน่อย เรื่องของเรื่องก็คือว่า ตอนแรกอ่ะ แพลนว่าไปเที่ยวกะเพื่อนๆกันแล้ว คิดไว้ว่าอยากจะไปภูกระดึงซะหน่อย เพิ่มความไฮโซให้ตัวเอง คริคริ ก็นัดกันไว้ดิบดี พอเอาเข้าจิง เพื่อนๆแมร้งเจือกกลับบ้านกันหมด กรูหล่ะเซงเลย ต้องกลับไปเค้าดาวน์กะหมาที่บ้านอีกแระ -- -- ลืมเล่าไปอีกเรื่องนึงด้วย ก็คือว่าตอนนี้อ่ะ หมาที่บ้านมันออกลูกเว้ย
น่ารักมากมายอ่ะ มีสี่ตัวด้วยกาน สีน้ำตาลเข้มสอง น้ำตาลอ่อนหนึ่ง ขาวหนึ่ง เพิ่งอายุได้เดือนเดียวเอง เหนแล้วอยากเอากลับมาเลี้ยงที่หอมั่กๆ แต่ก็นะ ปันยาจะเลี้นงตัวเองยังม่ะเมเลย จะไปเลี้ยงหมาได้ไง ถ้าใครสนใจอยากเลี้ยงติดต่อได้นะค่ะ ขายค่ะขาย ฮะๆๆ สเปซคราวนี้มาออกแนวธุรกิจหน่อยนะ คงไม่ว่ากัน ฮะๆๆ น่ารักไหมค๊า???
อะไรหลายๆอย่างในชีวิตตอนนี้ดูเหมือนว่ายังไม่ลงตัวเลยสักอย่าง
เหมอืนว่าสิ่งที่เคยมี ในตอนนี้มันหายไป เหมือนว่าสิ่งที่เราเคยคุ้นเคย ตอนนี้มันกลายเปนสิ่งแปลกปลอม เหมือนว่าสิ่งที่เคยเปนของเรา มันกลายไปเปนของคนอื่น ไม่รุ้เหมือนกัน ว่าอะไรที่มันขาดหายไป
แต่รู้สึกใจหายทุกทีที่ต้องนึกถึงสิ่งเหล่านั้น ถามว่าตอนนี้เรากำลังทำอะไรอยู่
เราคงกำลัง "รอ...ที่จะให้สิ่งเหล่านั้นกลับมา" |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
